Niels Quataert

Ik speel eigenlijk altijd in de spits. Ik ben dus degene die moet proberen om de doelpunten te maken. En dat doe ik natuurlijk graag. Als spits wil je scoren!

We trainen iedere woensdagnamiddag aan de Watertoren in Brugge. We zijn met een grote groep, meestal met ongeveer 25 spelers binnen onze groep. Maar in de andere niveaugroepen zitten er nog eens ongeveer 40 spelers.

We hebben ook verschillende trainers die ons begeleiden. Zij zorgen ervoor dat we beter kunnen worden en vooral samen veel plezier kunnen maken.

Tuurlijk! Daarom vind ik het ook zo leuk dat ik zelf het shirt van Club Brugge mag dragen wanneer we een wedstrijd of een toernooi spelen. Daar ben ik heel blij mee en ook heel trots op.

Dat we gaan winnen natuurlijk! (lacht) Maar winnen is niet het allerbelangrijkste. We willen vooral veel plezier maken.

Voor mij gaat het om voetballen, samen zijn en ambiance maken. Als we maar een leuke dag hebben gehad met de ploeg. En natuurlijk probeer ik als spits wel mijn doelpuntjes mee te pikken.

Ja, zeker. Als de wedstrijd gedaan is, gaan we met de ploeg nog iets drinken in de kantine. Je hebt samen gevoetbald en daarna kan je nog wat napraten en plezier maken met je vrienden.

Dat betekent heel veel voor mij. Niels heeft een hele weg afgelegd en we hebben in het verleden soms hard moeten vechten om ervoor te zorgen dat hij dezelfde kansen kreeg als anderen.

Als je hem dan vandaag ziet voetballen in het blauw-zwarte shirt, samen met zijn ploegmaats en met zoveel plezier, dan maakt mij dat als mama natuurlijk heel trots.

Het is bovendien iets waar wij als gezin mee van genieten. We brengen hem naar het voetbal, gaan supporteren en beleven die momenten samen.

We zijn met de ploeg naar Houston in Texas geweest. Daar hebben we wedstrijden gespeeld tegen ploegen uit de hele wereld, maar we hebben ook samen andere activiteiten en teambuilding gedaan.

Zo'n reis is natuurlijk heel bijzonder. Dat zijn mooie herinneringen die je met de hele groep deelt.

Enorm. Zijn verhaal met voetbal is eigenlijk al veel vroeger begonnen. Zijn jongste broer ging voetballen bij Jong Male en Niels wilde dat ook heel graag. Trainer Rik antwoordde toen heel eenvoudig: “Waarom zou dat ventje niet mogen voetballen?”

Later werd het moeilijker om binnen het reguliere voetbal verder te gaan. Toen zag ik toevallig in de krant een artikel over G-voetbal. We zijn daarop ingegaan en dat is meteen heel goed verlopen.

Als voetballer is hij veel sterker geworden. Maar misschien nog belangrijker is hoe hij als persoon binnen die groep is opengebloeid. Hij heeft er zijn vrienden, voelt zich thuis en hoort echt bij de groep.

Mijn droom is eigenlijk vooral dat ik nog heel lang voor Club Brugge kan blijven voetballen.

Ik wil blijven trainen, wedstrijden en toernooien spelen, doelpunten maken en samen zijn met mijn vrienden. En natuurlijk na de wedstrijd nog samen naar de kantine. (lacht)