Dylan Massé

Ik ben Dylan Massé, 29 jaar en abonnee bij Club Brugge in de rolstoelzone. Eigenlijk ben ik al van kleins af aan een echte Club-supporter. Die liefde voor Club heb ik vooral van mijn opa meegekregen. Hij heeft mij daarin meegenomen en zoveel jaren later ben ik nog altijd op post.

Club is ondertussen echt een deel van mijn leven geworden. Ik volg alle thuiswedstrijden en probeer ook zoveel mogelijk verplaatsingen mee te doen. Dat blauw-zwarte virus zit er dus al heel lang in.

Voor mij betekent supporter zijn dat je er bent in goede én minder goede momenten. Toen ik mijn eerste abonnement had, zat Club sportief in een moeilijkere periode. Maar ook toen bleven de supporters komen en zat het stadion iedere week vol.

Als je ziet wat we daarna allemaal hebben meegemaakt, met de titels en de mooie Europese campagnes, dan zijn we natuurlijk enorm verwend geweest. Misschien kan je die successen zelfs nog meer appreciëren omdat je ook andere periodes hebt gekend.

Die loyaliteit typeert voor mij de supporters van Club Brugge. We blijven achter onze ploeg staan, ook wanneer het wat minder gaat.

Club betekent voor mij veel meer dan 90 minuten voetbal. Door naar het voetbal te gaan, leer je mensen kennen en bouw je een heel sociaal netwerk op. Je ziet elkaar bijna iedere week, beleeft samen mooie en minder mooie momenten en daar ontstaan echte vriendschappen uit.

Voor mensen met een beperking is deelnemen aan de maatschappij niet altijd vanzelfsprekend. Je botst nog regelmatig op praktische of fysieke drempels. Maar tijdens een voetbalwedstrijd valt dat voor een groot stuk weg. Dan ben ik niet 'iemand in een rolstoel'. Dan ben ik gewoon één van de supporters.

Negentig minuten lang supporteren we voor dezelfde ploeg. We vieren samen een doelpunt en zijn samen ontgoocheld als het tegenzit. Dat gevoel van erbij horen betekent voor mij enorm veel.

Heel belangrijk. Ik ben ondertussen in zowat alle stadions in België geweest en volgens mij zijn er weinig clubs waar telkens twee vrijwilligers meegaan op verplaatsing om de rolstoelgebruikers te begeleiden, zoals Johnny en Barbara dat bij ons doen.

Zij zijn iedere wedstrijd paraat en zorgen ervoor dat wij met een gerust gevoel naar een uitwedstrijd kunnen gaan. In een ander stadion weet je zelf niet altijd wie je moet aanspreken. Johnny en Barbara hebben door de jaren heen contacten opgebouwd en kunnen veel sneller bij de juiste persoon terecht.

En het gaat verder dan alleen problemen oplossen. Als we merken dat iets rond toegankelijkheid beter kan, kunnen we dat ook via hen aankaarten. Zo proberen we samen stap voor stap de toegankelijkheid in de stadions te verbeteren.

Heel belangrijk. Voetbal maakt al van kinds af aan deel uit van mijn leven. En bij Club ontstaat er een enorm wijgevoel.

Natuurlijk zijn het uiteindelijk de spelers die het op het veld moeten doen, maar als supporter heb je toch het gevoel dat je deel uitmaakt van het geheel. Denk aan een grote Champions League-wedstrijd of een beslissende match in de play-offs. Als heel het stadion achter de ploeg gaat staan, voel je die energie.

Dat is heel belangrijk, zeker sinds mijn opa overleden is. Hij was degene die mij de liefde voor Club heeft meegegeven. Dat mijn oma nu nog met mij mee kan komen, betekent daarom veel voor mij.

Ik denk dat het omgekeerd ook belangrijk is voor haar. Ze komt misschien niet in de eerste plaats voor het voetbal zelf, maar ondertussen heeft zij daar ook haar sociale contacten opgebouwd. Als er een tijdje geen voetbal is, zegt ze zelf dat ze het mist.

Hetzelfde geldt wanneer mijn beste vriend meegaat. We kennen elkaar al sinds de kleuterklas. Als je dan samen grote Europese wedstrijden kan meemaken, zijn dat herinneringen die je voor altijd deelt.

Er zijn twee momenten die er voor mij echt uitspringen. In België is dat de bekerfinale tegen Anderlecht in 2015. De manier waarop we die wedstrijd in de laatste minuut wonnen, was ongelooflijk.

Internationaal is de overwinning op Atalanta een moment dat ik nooit zal vergeten. Mijn opa vertelde vroeger vaak over de grote Europese campagnes van Club. Ik dacht toen weleens dat ik zulke Europese momenten zelf nooit zou meemaken. Dat ik daar zelf bij kan zijn, betekent heel veel.

Sportief zou de ultieme droom natuurlijk zijn om Club ooit een Europese trofee te zien winnen.

Maar mijn meest persoonlijke droom is om ooit met Club een Europese verplaatsing naar Liverpool te maken. Het was de droom van mijn opa om daar ooit samen met mij naartoe te gaan. Jammer genoeg is hij overleden en zullen we die reis niet meer samen kunnen maken.

Maar als Club ooit opnieuw op Anfield zou spelen en ik daar bij zou kunnen zijn, zou hij in gedachten zeker meegaan. Daar staan voor een wedstrijd van Club Brugge zou voor mij de cirkel rond maken.