Kristof De Mooter

Amputatievoetbal wordt gespeeld met zeven spelers per ploeg: zes veldspelers en één doelman. De veldspelers hebben een amputatie of een aangeboren afwijking aan een been en spelen zonder prothese, met krukken. De doelman heeft een amputatie of afwijking aan een arm en keept dus met één arm.

We spelen op een kleiner veld van ongeveer 40 bij 60 meter en een wedstrijd duurt twee keer 25 minuten. Het is dus echt voetbal, maar aangepast aan onze mogelijkheden. En vergis je niet: met krukken voetballen vraagt fysiek heel wat van je.

Ik ben eigenlijk begonnen bij de nationale ploeg. Ik ging daarvoor iedere maand trainen in Tubeke en zo ben ik in het amputatievoetbal terechtgekomen. Op een bepaald moment kwam de vraag of we ook bij Club Brugge wekelijks wilden komen voetballen. Met een aantal spelers zijn we dan gestart met de trainingen op donderdagavond.

Voor mij was dat natuurlijk heel bijzonder, want ik ben al heel mijn leven supporter van Club Brugge. Als je dan plots de kans krijgt om zelf voor Club te spelen, is dat iets waar je niet lang over moet nadenken.

Dat betekent enorm veel. Als supporter kijk je op naar je club en naar de spelers die dat shirt dragen. Dat je dat shirt dan zelf mag aantrekken en Club Brugge mag vertegenwoordigen, ook op internationale toernooien, maakt me heel trots.

Ik heb thuis tijdens verbouwingswerken een zwaar ongeval gehad. Er is een muur op mijn beide benen terechtgekomen. Eén been hebben de artsen kunnen redden, maar mijn andere been moest net boven de knie geamputeerd worden.

Daarna volgde een revalidatie van ongeveer tien maanden. Tijdens die revalidatie vroegen ze mij wat ik later nog graag zou willen doen. Ik antwoordde toen een beetje lachend dat ik graag opnieuw zou voetballen, maar dat ik dacht dat dat moeilijk zou worden.

Toen vertelden ze mij dat amputatievoetbal bestond en dat er in België een nationale ploeg was. Ik ben eens gaan meetrainen en was heel snel verkocht. Ik ontdekte dat voetbal helemaal niet uit mijn leven hoefde te verdwijnen.

Dat heeft mij zeker geholpen. Het gaat daarbij niet alleen over het voetbal zelf. Je komt terecht in een groep met mensen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt en die heel goed begrijpen wat het betekent om met een amputatie te leven.

Samen trainen, wedstrijden spelen, elkaar motiveren, maar evengoed de derde helft na een training: dat groepsgevoel is heel sterk. Je bent op dat moment niet bezig met wat je niet meer kan.

Dat heeft mij ook geholpen bij de aanvaarding. Het gevoel dat je opnieuw deel uitmaakt van een ploeg is heel waardevol.

Die ondersteuning betekent heel veel. Amputatievoetbal is in België nog een kleine sport en daardoor zijn de mogelijkheden om wedstrijden te spelen of verder te ontwikkelen niet altijd vanzelfsprekend.

Via Club Brugge Foundation krijgen we kansen die we anders misschien niet zouden krijgen. We kunnen trainen, ons als ploeg verder ontwikkelen en krijgen ook mogelijkheden om internationale toernooien te spelen. Dat geeft ook meer zichtbaarheid aan het amputatievoetbal.

Vorig seizoen zijn we bijvoorbeeld naar Turkije geweest om daar Europees te spelen onder de naam van Club Brugge. Dat vergeet je niet snel.

Je krijgt de kans om tegen buitenlandse ploegen te spelen, andere spelers te ontmoeten en jezelf sportief te meten met teams uit andere landen. En tegelijkertijd vertegenwoordig je Club Brugge in Europa.

In de eerste plaats hoop ik dat ik nog zo lang mogelijk kan blijven voetballen voor Club Brugge.

Mijn grote sportieve droom zou zijn dat we in België uiteindelijk een echte competitie voor amputatievoetbal kunnen uitbouwen. Vandaag is het nog moeilijk om voldoende wedstrijden te spelen omdat er maar weinig ploegen zijn.

En daarnaast hoop ik dat we nog vaak naar het buitenland kunnen en met het Amp Team verder kunnen groeien. Hoe meer mensen onze sport leren kennen, hoe beter.